وزیر نفت با بیان اقدام‌های افزایش تولید و عرضه گاز کشور در دو سال گذشته تأکید کرد: عملیات بازسازی فاز ۱۱ پارس جنوبی شتاب گرفته است.به گزارش انرژی پرس، محسن پاک‌نژاد با اشاره به شتاب در روند افزایش تولید و عرضه گاز کشور افزود: از همه ظرفیت‌های موجود برای افزایش تولید استفاده شده است تا حداکثر توان تولید گاز کشور در شبکه قرار گیرد. به گفته وی، افزایش ظرفیت تولید از محل حفاری چاه‌های درون‌میدانی و توسعه میدان‌های گازی، از اقدام‌هایی است که با هدف افزایش عرضه و تولید گاز در دستور کار قرار گرفته است.وزیر نفت به افزایش تولید گاز از میدان مشترک پارس جنوبی اشاره کرد و یادآور شد: بخش قابل‌ توجهی از ظرفیت تازه‌ایجادشده از محل توسعه چاه‌های درون‌میدانی در این میدان به دست آمده است. وی تصریح کرد: حفاری چاه‌های جدید و توسعه ظرفیت‌های تولیدی، در کنار دیگر اقدام‌های انجام‌شده، با هدف افزایش عرضه گاز و استفاده حداکثری از توان تولید کشور دنبال می‌شود.

در راستای ایفای مسئولیت های اجتماعی و در طلیعه هفتاد و پنجمین سالروز تأسیس بانک صادرات ایران، همکاران نیک اندیش بانک صادرات استان اصفهان با اختصاص یک روز از حقوق خود در پویش خودجوش، خیرخواهانه و همت عالی، فصلی نو از مهربانی را گشودند.
 این اقدام خداپسندانه طی مراسمی با حضور مدیر شعب بانک صادرات استان اصفهان، رئیس کل دادگستری و دادستان محترم در محل دادگستری کل استان اصفهان برگزار شد و زمینه مشارکت در آزادسازی 18 نفر از زندانیان جرایم غیرعمد را برای بازگشت این عزیزان به آغوش گرم خانواده هایشان هموار کرد تا ثابت کنند بانک صادرات، همواره پشتیبان مردم در لحظه های دشوار است.

 

رویداد۲۴| «در یکی از استاسیون‌ها، دختری خوش‌رو کاسه‌ تخم مرغ پخته جلو من آورد. التماس می‌کرد اینها را بخر! از وضع حرکاتش معلوم بود که پولش را لازم دارد، خریدم. قریب بیست دانه بود. دو عدد از آنها را خوردم و مابقی را به همراهان تعارف کردم. اغلب قبول می‌کردند و بعضی می‌گفتند پولش چند می‌شود، بدهیم. یکی از آنها انگلیسی می‌دانست. گفتم به آنها بگویید اولاً اینها را من رعایتاً خریدم. ثانیاً در مملکت ما ایران، تخم مرغ یکی یک‌پول است… خوراکی در ایران ابداً شانی ندارد و به حدی فراوان و ارزان است که اکثر از مردمانِ بی‌بضاعت در سال، پول برای خوراکش نمی‌دهد که همه جا سفره گسترده است…».
ابراهیم صحاف‌باشی یکی از اولین ایرانی‌هایی بود که به دور دنیا سفر کرد؛ او طولانی‌ترین سفر خود به گرد جهان را در ۲۳ اردیبهشت ۱۲۷۶ خورشیدی (حدود ۱۴۰ سال قبل) با اجازه‌ مظفرالدین‌شاه قاجار از بندر انزلی آغاز کرد و حدود هشت ماه و نیم بعد، از راه مرز‌های جنوب شرقی به وطن بازگشت. او این جملات را در یکی از ایستگاه‌های قطار آهن به طرف برلین، در وصف همراهان فرنگی خود نوشته. صحاف‌باشی مشاهدات خود از سفر به دور دنیا را با زبانی شیرین و دلچسب به نگارش درآورده و آنچه او را در مسیر برلن دچار حیرت ساخته، ارزشمند بودن چند دانه تخم مرغ برای فرنگی‌ها است!
۱۴۰ سال بعد، همان تخم‌مرغ یک‌پولی، به کالایی لاکچری تبدیل شده است؛ کالایی که هیچ زمان در ایران ابداً شانی نداشت، حالاشان و اعتبارش از دستمزد روزانه یک کارگر هم بیشتر شده است.
دوشنبه ۱۶ شهریورماه، چراغ‌خاموش دوباره تخم مرغ گران شد؛ نرخ فروش تخم مرغ فله درب کارخانه از ۲۰۰ هزار تومان به ۲۲۵ هزار تومان برای هر کیلوگرم افزایش پیدا کرد؛ یعنی نرخ پایه تولید ۱۲.۵ درصد رشد داشت. این افزایش هنوز به یک شکل روی تمام بسته‌های فروشگاهی منتقل نشده، اما نشانه روشنی از بالا رفتن فشار هزینه در ابتدای زنجیره است. در بازار مصرف، شانه‌های ۳۰ عددی از حدود ۴۹۶ هزار و ۶۲ تومان تا حدود ۶۲۰ هزار تومان به فروش می‌رسد.
در حالی یک شانه تخم مرغ، البته قبل از اعمال افزایش مجدد قیمت تولیدکننده، ۶۲۰ هزار تومان قیمت خورده که دستمزد روزانه کارگران مشمول قانون کار، فقط ۵۵۴ هزار تومان است؛ قیاس همین دو عدد نشان می‌دهد که پول یک شانه تخم مرغ از دستمزد روازنه کارگر کمتر است؛ یعنی کارگر بعد از ۸ ساعت کار طاقت‌فرسا در روز، حتی یک شانه ۳۰ تایی تخم مرغ نمی‌تواند خریداری کند! احتمالاً پس از تسری گرانی ۱۲.۵ درصدی قیمت درب کارخانه‌ تخم مرغ به بازار مصرف، قیمت هر شانه تخم مرغ به ۷۰۰ یا حتی ۸۰۰ هزار تومان خواهد رسید، یعنی به اندازه حقوق ۱.۵ روز یک کارگر حداقل‌بگیر!
و زندگی کارگر فقط تخم مرغ نیست؛ همه کالا‌های خوراکی در بازه یک ساله منتهی به تیر و مرداد امسال بیش از ۱۰۰ درصد افزایش قیمت داشته‌اند (داده‌های مرکز آمار هم تورم نقطه به نقطه خوراکی‌ها را بیش از ۱۲۰ درصد اعلام کرده است) در یکی دو هفته اخیر نیز با صعود بی‌امان نرخ دلار به بالای ۲۲۰ هزار تومان، یک موج خزنده‌ی گرانی، قیمت اقلام ساده‌ی سفره‌ها را یک پله بالاتر برده است. با افزایش قیمت سوم بنزین که از امروز صبح اجرایی شده، احتمالاً یک تکانه‌ی تورمی جدید در بازار کالا‌های اساسی اتفاق خواهد افتاد.
مشاهدات عینی ما نشان می‌دهد قیمت نان بربری کنجدی که قبل از شهریورماه در مرکز تهران ۲۵ هزار تومان بود، در روز‌های میانه شهریور به ۳۵ هزار تومان رسیده است؛ در واقع ۳۵ هزار تومان برای خرید یک قرص نان بربری لازم است! قیمت تخم مرغ نیز به شدت نجومی‌ست و احتمالاً نجومی‌تر هم می‌شود؛ بنابراین نان و تخم مرغ، یک غذای به شدت لاکچری برای کارگری‌ست که حدود ۲۰ میلیون تومان حقوق می‌گیرد و مجبور است یک ماه تمام، با همین پول ناچیز روزگار بگذراند…
این شرایط، چیزی جز ایجاد قحطی در زندگی کارگران و مزدبگیران نیست. در بازار، «کالا‌های خوراکی» به وفور هست، اما این اقلام ساده، از چنان‌شان و ارزشی برخوردارند که پای سفره‌های مردم نمی‌نشینند.
در سال‌های اخیر، تورم پیاپی کالا‌های اساسی به همراه سرکوب مدام مزدی، به گسترش پدیده شاغلان فقیر انجامیده؛ مزدبگیران حتی شاغلانی که روزی هشت ساعت، در یک فضای رسمی کار می‌کنند و بیمه هستند، توان خرید بسیاری از کالا‌ها حتی خوراکی‌ها را ندارند. وخامت اوضاع در ماه‌های اخیر تشدید شده است. کالا در بازار هست، اما با کار کردن نمی‌توانی نیاز‌های روزمره‌ی خود را فراهم کنی؛ حتی ۳۰ سال جان کندن برای تامین حداقل‌های سفره کافی نیست؛ بحران امروز را می‌توان به سادگی «قحط مواد غذایی برای شاغلان فقیر» نامید.
در تاریخ معاصر ایران، ما با چند دوره قحطی مواجه بوده‌ایم که بزرگ‌ترین نمونه‌ آن قحطی سنگین ۱۲۹۶ تا ۱۲۹۸ شمسی، سه سال پس از پیروزی انقلاب مشروطه در جریان جنگ جهانی اول و تاخت و تاز عثمانی، روسیه و انگلیس در مرز‌های سرزمینی ایران بود؛ آن زمان به نوشته مورخان، کرور کرور جمعیت شهر‌ها در خیابان‌ها از فرط گرسنگی بیهوش می‌شدند و به اغما فرو می‌رفتند. اما در دوره‌های وفور و فراوانی، معمولاً مواد غذایی دغدغه‌ مردم ایران به خصوص شاغلان نبوده؛ فردی که «کار» و شغل داشته، همواره به راحتی می‌توانسته خوراکی‌های مورد نیاز خانواده را تامین کند؛ این روند تا چند سال پیش هم برقرار بود.
«خسرو رنجبری» فعال صنفی بازنشستگان کارگری می‌گوید: قحطی فقط این نیست که کالا در فروشگاه و بازار نباشد، گاهی کالا هست، اما مردم قدرت خرید آن را ندارند؛ امروز برای بخش بزرگی از جامعه، عملاً غذا و دارو در دسترس نیست؛ وقتی قیمت یک شانه تخم‌مرغ، مبلغی بیش از دستمزد روزانه یک کارگر است، گفتن اینکه «کالا به وفور هست» به نوعی به سخره گرفتن اجتماع است. در قحطی سنتی، کالا نبود و مردم نمی‌توانستند چیزی بخرند؛ در «قحطی نوین» کالا هست، اما قیمت آن به حدی رسیده که مردم توان خرید ندارند.او ادامه داد: پس مسئله فقط «وجود کالا» نیست، مهم‌تر از وجود کالا، قدرت خرید مردم و امکان دسترسی واقعی به کالاهاست. با ماهانه ۱۶ تا ۲۰ میلیون تومان چه اندازه می‌توان خرید کرد؟ آیا مسئولان و مقامات حاکمیت یکبار از خود پرسیده‌اند چرا تعداد تراکنش‌های بانکی ماهانه‌ مردم ۱۰۳ میلیون کمتر شده و اکثر تراکنش‌ها زیر ۶۰۰ هزار تومان است!
رنجبری می‌افزاید: قحطی را فقط با موجودی انبار‌ها نمی‌سنجند، قدرت خرید مردم هم بخشی از چرخه دسترسی به کالاست؛ مسئولان باید «امنیت غذایی مردم» را تامین کنند، اما در عوض با تصمیمات غلط انقباضی و نئولیبرالی، فرودستان و طبقه‌ متوسط را هر روز بیشتر دچار محرومیت می‌سازند…
امروز «مزدبگیران» توان دسترسی به کالا‌هایی را ندارند که در قفسه‌های فروشگاه‌ها به وفور یافت می‌شود؛ پولی برای خرید در جیب‌های مردم نیست…
قحط مواد غذایی در سفره‌ها و یخچال‌های مردم، محصول سیستمی‌ست که برون‌داد معیشتی آن، فقیرترسازی شاغلان و افولِ هر روزه‌ی سطح زندگی طبقه‌ی کارگر است؛ تخم مرغی که ۱۴۰ سال قبل در زمانه‌ی «ابراهیم صحاف‌باشی» حداقل برای بخش عظیمی از مردم، ابداً شانی نداشت و کنار سفره‌ها به وفور یافت می‌شد، حالا دور از دسترس است؛ پول هر شانه تخم مرغ بیشتر از دستمزد یک روز کارگر است…
 

تولید خودرو در ایران، با وجود سال‌ها تاکید بر تعمیق ساخت داخل و کاهش وابستگی به واردات، همچنان نیازمند منابع ارزی قابل توجه است. بر اساس برآوردهای کارشناسی، تولید هر خودرو در ایران‌خودرو دست‌کم سه هزار دلار و در سایپا حداقل ۲۵۰۰ دلار ارزبری دارد. رقمی که با احتساب نرخ‌های فعلی ارز، به معنای مصرف حداقل حدود ۵۰۰ میلیون تومان منابع ارزی برای تولید هر دستگاه خودرو است. این میزان ارزبری در شرایطی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که صنعت خودرو یکی از صنایع بزرگ کشور از نظر حجم تولید و اشتغال به شمار می‌رود. بنابراین حتی وابستگی محدود هر دستگاه خودرو به قطعات و مواد اولیه وارداتی، در مقیاس تولید انبوه می‌تواند تقاضای قابل توجهی برای ارز ایجاد کند. طی سال‌های گذشته، یکی از مهم‌ترین چالش‌های صنعت خودرو، وابستگی زنجیره تولید به واردات قطعات و تجهیزات با فناوری بالا یا همان قطعات «های‌تک» بوده است. اگرچه برنامه‌های متعددی برای داخلی‌سازی قطعات خودرو اجرا شده، اما برخی بخش‌های پیشرفته زنجیره تامین همچنان به واردات وابسته هستند. این وابستگی از آن جهت اهمیت دارد که امکان جایگزینی سریع بسیاری از قطعات پیشرفته با نمونه داخلی وجود ندارد و توسعه تولید آنها نیازمند سرمایه‌گذاری، فناوری، دانش فنی و شکل‌گیری زنجیره تامین تخصصی است. در نتیجه، افزایش نرخ ارز می‌تواند هزینه تولید خودروسازان را حتی در شرایطی که بخش عمده خودرو داخلی است، افزایش دهد. بازوی کارشناسی مجلس نیز بر همین مساله تاکید دارد و معتقد است تا زمانی که زنجیره ارزش قطعه‌سازی در کشور تکمیل نشود، هدف تعمیق ساخت داخل به‌طور کامل محقق نخواهد شد. به بیان دیگر، صرف افزایش سهم قطعات تولیدشده در داخل، بدون توسعه فناوری و توانمندی تولید قطعات پیچیده، نمی‌تواند وابستگی ارزی صنعت خودرو را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. از این منظر، مساله ارزبری خودرو صرفا به عملکرد خودروسازان محدود نمی‌شود و بخش قابل توجهی از آن به ساختار زنجیره تامین بازمی‌گردد. تقویت قطعه‌سازان، انتقال فناوری، سرمایه‌گذاری در تولید قطعات پیشرفته و ایجاد ارتباط موثر میان خودروساز، قطعه‌ساز و مراکز تحقیقاتی می‌تواند از جمله مسیرهای کاهش این وابستگی باشد. تداوم ارزبری در صنعت خودرو همچنین باعث می‌شود نوسانات نرخ ارز به یکی از متغیرهای اثرگذار بر هزینه تولید تبدیل شود. هرچه سهم نهاده‌های ارزبَر در تولید بیشتر باشد، جهش نرخ ارز با فاصله کمتری خود را در هزینه تمام‌شده خودرو نشان خواهد داد و در نهایت می‌تواند به افزایش قیمت کارخانه‌ای خودرو منجر شود. به این ترتیب، کاهش ارزبری نه‌تنها از منظر مدیریت منابع ارزی کشور اهمیت دارد، بلکه می‌تواند در کنترل هزینه تولید و جلوگیری از انتقال شوک‌های ارزی به قیمت خودرو نیز موثر باشد. در نهایت، کاهش وابستگی ارزی صنعت خودرو نیازمند سیاستی فراتر از افزایش اسمی درصد داخلی‌سازی است و تکمیل زنجیره ارزش قطعه‌سازی و دستیابی به توان تولید قطعات "های‌تِک"، شرط مهمی برای تبدیل "ساخت داخل" از یک شعار به یک مزیت واقعی در صنعت خودرو خواهد بود.